تفسير عمومى خطبهء چهل و پنجم 3 ، 8 - الحمد للَّه غير مقنوط من رحمته و لا مخلوّ من نعمته و لا مأيوس من مغفرته و لا مستنكف عن عبادته . الَّذى لا تبرح منه رحمة و لا تفقد له نعمة ( سپاس مر خداى را كه رحمتش مأيوس شدنى نيست و نعمتش فراگير و بخشايشش نااميد نشدنى و پرستشش تكبر نورزيدنى . خداوندى كه رحمت او زائل نمىشود و نعمتش مفقود نمىگردد ) . رحمتش بيكران و نعمتش بىشمار و مغفرتش مورد اميد و عبادتش شايستهء مطلق خداوندى كه كاخ خلقت را بىنياز از هر نفعى كه در انتظارش باشد ، برافراشته است . خداوندى كه هستى موجودات فيضى از فيوضات ربانى او بوده و هيچ موجودى را قدرت روياروئى با او نيست و همه و همه تسليم قدرت مطلقهء او بوده با يك كلمهء « كن » ( باش ) كه كائنات را در ظلمتكدهء نيستى مانند چراغى برافروخته است و با يك كلمهء « لا تكن » ( مباش ) مىتواند آنها را رهسپار ديار نيستى كند و با نيازى كه همهء موجودات به رحمت واسعهء او